Deze week heb ik maar liefst 2 feestjes gehad.
Eerst natuurlijk de belangrijkste: mijn verjaardag. Gezellige dag joh. Wat wel jammer was dat ik geen poffertjes en slagroomssoesjes kreeg. Maar we hebben een lang stuk gefietst en gewandeld. Wat misschien wel het leukste cadeau was dat ik heb gekregen. Ik heb nog wat mensenvriendjes getrakteerd. En mijn vroegere trainers kwamen ook nog op bezoek. Dat was leuk!
En dan het tweede feestje: gisteravond was het Jubileumconcert (ingewikkeld woord, maar het betekent gewoon dat ze jarig waren) van Sabra. 30 jaar waren ze geworden. Sabra zorgt dat er allemaal muziek door Nederland word verspreid. Hoe slim ik ook ben, helemaal begrijpen doe ik het niet. Maar we kwamen binnen en toen gingen de mensen tegen mijn baasjes’ vriendin praten over mijn baas. Ze dachten misschien wel dat mijn baasje niet slim is, maar dat is niet zo! Je kan heel gewoon met mijn baasje praten hoor (nou ja, ze zegt alleen nooit ‘ja’ als ik heel lief vraag of ik al die lekkere pepernoten mag opeten). Tijdens het concert kwamen er opeens vogeltjes binnen en kwetteren dat ze deden. Niet te geloven. Ik was heel nieuwsgierig en probeerde te kijken waar ze waren, maar ik zag niks. Mijn baas zei dat het geen diertjes waren, maar een panfluit, bespeeld door Noortje van Middelkoop. Zo mooi. Ik ben helemaal verliefd. Niet op die mevrouw (sorry mevrouw Noortje, u bent vast heel lief) maar op die panfluit. Super was dat. Marcel en Lydia Zimmer waren er ook. Nou, die kende ik al. Ik ben daar al eerder geweest bij concerten van hun. Dat vindt mijn baasje dan weer héél mooi, maar ik vond mevrouw Noortje veel leuker. Aan het eind van het concert ging ik even héél gek doen. Mijn baasje zei dat ik haar tas moest geven, maar ik dacht…die mensen staan allemaal leuk op een podium te schitteren, maar ik kan dat zelfs schitteren zonder podium. Dus deed ik heel raar met de tas aangeven. De mensen moesten allemaal lachen. En stiekem had mijn baasje ook wel lol hoor.
Wat een feestweek heb ik gehad. Vind je ook niet? Nou ga ik lekker even uitrusten van al die feestjes en daarna weer hard aan het werk.

Poot van Basco

Vrijdag is het dan zover. Ik kan niet wachten! Ik ben jarig dan; 4 jaar word ik. Mijn baasje denkt dat ik nu langzamerhand wel wat volwassener ga worden, maar dat kan ze vergeten. Ik ga gewoon nog met bruisende energie verder.

Maar nu…vrijdag jarig. Wat zal ik eens op mijn verlanglijstje zetten:

- een hele zak voer in 1x leeg eten.

- 100 ballen die ik dan in de loop van het jaar mag slopen.

- een heerlijke hondentaart.

- lekkere hondensnoepjes.

- voor mijn baas een lekkere warme jas (dan blijft ze misschien wat langer buiten).

- een hondenpuzzel.

- en nog veeeeeeeeel meer.

Heb ik toch wel verdiend?

Basco

Als Duitse Herder zijnde, ben ik natuurlijk heel erg trouw aan mijn baas. Daar staat de Duitse Herder toch om bekend. Maar ja, als ik dan zo vreselijk trouw ben aan mijn baasje, dan vergeet ik het internet (en dus mijn blog) weleens. Nu dus weer. Ik zag dat ik eind augustus voor het laatst geschreven heb. Wat erg!!!

Nou zijn er wel een paar dingen gebeurd die erg leuk zijn.

Gisteren heeft de nieuwe dominee van hier zijn officiële dekje gekregen. Tenminste dat dacht ik. Als je aan het werk krijgt, krijg je toch eindelijk je eigen dekje??? Maar niks hoor, hij kreeg alleen maar een hand van de andere dominee, een hele mooie geknutselde ketting van de kinderen (die wou ik ook wel hebben), de sleutel van de kerk en een bos bloemen. Wat heb je daar nou aan? Als je aan het werk gaat, moet dat goed zichtbaar zijn, anders leidden mensen je nog meer af dan ze nu al doen. Zo’n dominee moet toch ook hard werken, waarom dan geen dekje waarop staat “Niet afleiden” en wat hij is, dus “Dominee” en natuurlijk waar hij getraind is. Mensen zijn toch vreemde wezens. Maar ze komen er vanzelf achter, dit gaat helemaal fout hoor. Ik ben toch het voorbeeld daarvan. Als ik geen dekje op heb, gaat het werken echt niet zo goed hoor, met al die mensen die aan mij willen zitten. Die kerkraad is een beetje dom, maar ik waarschuw nu alvast: maak alvast een dekje voor die meneer, dan kan hij véél beter werken.

Na kerktijd kwam ik bij het theedrinken nog een mensenbabytje tegen. Ze zijn echt lief. Deze mocht ik helemaal besnuffelen. Gisteravond mocht ik bij mensen waar we gingen eten ook met de baby spelen. Ik ben altijd heel voorzichtig met baby’s. Dat kan ik heel goed. Ik denk eigenlijk dat ik de beste babyverzorger ben die er is. Dit babytje was niet heel vrolijk, maar ik heb haar weer helemaal blij gemaakt. Ze moest lachen. Dat komt vast door mijn superlieve kopje (en een heel klein beetje doordat ik aan haar voeten ging likken).

Vandaag is ook de eerste maandag dat ik niet ‘s ochtends vroeg al met bus en trein moet om een stuk te reizen. Dat vind ik echt jammer. De bus en trein zijn zo leuk. Maar ja, mijn baasje zegt dat het niet meer hoeft. Nou hoop ik wel dat ze af en toe nog met mij in de bus en trein gaat.

Ik ga stoppen want ik moet nog heel veel doen.

Lik,

Basco

Hebben jullie even geluk gehad. Allemaal een zomervakantie gehad. Ik hoor veel mensen zeggen dat ze lekker in de zon hebben gelegen en genoten hebben van even geen werk. Nou, mooi is dat. Ik heb me suf gewerkt deze ‘vakantie’. Ik weet al haast niet meer wat er allemaal is gebeurd, zoveel is er gebeurd.

Mijn baasje moest gewoon werken in de boekwinkel. Dat lijkt voor mij wel rustig, maar dat is echt niet zo, hoor. Ik ben altijd heel erg alert en sta klaar om bij alles te helpen. Alleen lijkt het soms of mijn hulp niet gewaardeerd word. Als er een nieuwe lading boeken binnen is, mag ik niet eens helpen met ze uit de dozen halen en in de kasten zetten. Stom hoor, ik wil ook werken.

Er kwamen ook nog een paar mensen hier die ik helemaal niet kende. Een opzichter ofzo van de woningbouw. Opzichter, verkeerde naam bij die man. Hij zag helemaal niet op; hij keek alleen maar naar beneden. Ze hadden hem gewoon ‘neerkijker’ of ‘benedenziener’ moeten noemen.

Er was een dorpsfeest in het dorp. Vier dagen lang allemaal dingen te doen. Daar heb ik ook hard gewerkt. Er waren hele vreemde types. Er kwam iemand langs die echt wel 3x zo groot was als mijn baasje. Hij had niet eens schoenen aan. Hij had benen van ijzer. Ik snapte er niks van. Zo iemand heb ik nog nooit gezien, maar ik denk dat zo iemand wel een hulphond kan gebruiken. Het lijkt me niet gemakkelijk om alles zelf te doen als je zo groot bent. Alleen moet ik nog even bedenken welk ras hulphond dan geschikt zou zijn. Een herder is wel groot, maar zó groot nou ook weer niet.

Toen was er ook nog een festival in Bussloo (het Xnoizz Flevo Festival) waar mijn baasje iets moest doen. Dat was hard werken, maar leuk joh. Er was zoveel te zien en te horen en te beleven. Ik heb genoten, maar ik heb ook wel gebaald. Mijn baasje wou af en toe even rust, maar ik wou alles zien. Het was geweldig! Ik heb heel bekende mensen gezien. Ik heb zelfs prinses Maxima gezien. Nog beter eigenlijk, ik heb aan haar gesnuffeld. Hé, dat kunnen toch weinig honden zeggen. Jammer dat ik geen foto daarvan heb, want anders had ik die op mijn dekje geplakt. Iedereen had dan kunnen zien wat voor koninklijke hond ik wel niet ben. Ik heb ook op water gelopen daar. Het ging erover of je geloof had of niet. Want iedereen die gelooft kan op water lopen ofzoiets. Ingewikkeld hoor. Máár…kennelijk had ik genoeg geloof. En mijn baasje ook, gelukkig maar. Daar heb ik wel een foto van trouwens.

Geen foto terwijl ik snuffel, maar een kleine goedmaker.

Ik ben aan het genieten op het Flevo FestivalWauw, wat een faith!

Afgelopen zaterdag ben ik dan ook nog eens in Medemblik geweest bij de 24uurs-zeilrace. Heel druk, dus hard gewerkt weer.

Kortom, willen jullie een beetje aan mij denken als je nog even lui op de bank zit om na te genieten van je vakantie? Ik ben tenminste een harde werker. Ik werk gewoon door. En het was best heel leuk, maar straks ga ik toch nog maar even slapen.

Tot de volgende keer,

Basco

Mijn baasje en ik hebben vanmorgen een brief geschreven aan iedereen. We zouden het fijn vinden als jullie hem willen lezen. Hier het document: Brief over en van Basco

Groetjes Basco (en baas)

Ik baal. En volgens mijn baas doe ik dat op zo’n manier dat niemand het kan ontgaan. Dat mijn baas nou zin heeft in een lekker rustig dagje, wil niet zeggen toch dat ik daar ook zin in heb?

Ik vond eigenlijk de afgelopen dagen wel leuk met al die drukte. Lekker veel te beleven en lekker veel werken. En nu, vanmorgen zijn we alleen naar de kerk geweest (voor het gemak vergeet ik even dat we daarvoor nog een uur gewandeld hadden, maar anders ben ik niet zielig genoeg). Nu zit ik al de hele middag binnen en valt mijn baas ook nog eens in slaap op de bank. Pfoe, die kan ook nergens tegen! Zoveel hebben we toch niet gedaan. Vrijdagavond ging ze uit eten. Dus heb ik de avond heel relaxed kunnen werken. Uit eten gaan is één van de meest relaxte werktijden. Ik ben best wel bezig, maar kan wel uitgestrekt liggen. Zaterdagochtend stond ze in de winkel. Daar heb ik een heel verantwoordelijke baan. Ik moet heel goed selecteren of iemand een dief is of niet, want klanten mag ik natuurlijk niet wegsturen. Eén keer twijfelde ik. Mijn baasje had een klant waar het niet zo lekker mee liep in de winkel en toen ben ik gaan piepen. Moest ik nou komen helpen of niet? Ik wist het niet zo goed. Maar die meneer bleef alleen maar praten en bij een rek staan, dus ik heb er maar voor gekozen om heel goed oplettend van een afstandje te blijven kijken. Verder waren er geen dieven in de winkel. Wel jammer hoor. Ik zou best eens willen dat er een overvaller kwam en ik dan hard moest werken.

Gisteravond was er een feestje van de musical waar wij aan mee hebben gedaan. Dat was gezellig joh. Leuk om al die mensen weer te zien. Maar ik bleef goed bij mijn baas en heb me er niks van aangetrokken dat ik mensen weer herkende. Ik was supergoed volgens mijn baas. Ik liet zelfs het lekkers wat op de grond viel gewoon liggen.

Mijn baas is er ook achter dat ik allergisch ben voor een speciaal anti-vlooien en tekenmiddel. Nu heb ik andere gekregen en ik heb nog maar heel weinig jeuk. De gewone jeuk alleen maar, niet meer de hele tijd krabben. Ik heb nu tijd om mijn baas te begroeten als we opstaan, dat kon voorheen niet. Dan moest ik eerst 10 minuten krabben. Ik ben dus heel blij met het nieuwe middel. Nu hopen dat het net zo goed werkt als het oude, want ik ben een hele happy vlo- en teekvrije hond en wil dat graag zo houden.

Nu is er nog een weekje Tour de France op tv. Leuk dat mijn baas dat leuk vind, maar eigenlijk lijkt het me een beter idee als mijn baas en ik volgend jaar gewoon meedoen. Dat is véééééél leuker voor mij. TV kijken zie ik de humor niet van in en naast de fiets lopen is geweldig. En ik ben héél goed in achtervolgingen, dus ik denk dat ik gewoon een gele trui binnen kan slepen. Zullen we een hulphondteam oprichten voor volgend seizoen? Laten wij als hulphonden die wielrenners eens wat zien!!!

Groetjes,

Basco

Zondagochtends is, net als elke ochtend, de start van de dag een uitgebreid wandel of fietsrondje. Daar heb ik altijd zoveel zin in. En mijn baasje vindt dat ik dan ook beter overdag werk. Ik denk dat ze daar wel gelijk in heeft.
Maar om verder te gaan, ook net pakte mijn baas de fiets en we gingen er op uit. We gingen een nieuw rondje doen, dat maakt het allemaal nog leuker. Ik blijf natuurlijk wel een avonturier.
In het bos waar we deze keer heen gingen, kwamen we eerst een labrador tegen. En die was DRUK, zelfs te druk voor mij! En toen ging hij ook nog mijn baas belagen. Die hond zouden ze werk moeten geven, daar is hij volgens mij echt geschikt voor. Dan kan hij tenminste wat nuttigs met zijn energie doen.
Later kwamen we ook nog twee andere honden tegen die niet bij mij weg te slaan waren. Pfoe!!! Ik wou gewoon lekker door! En maar grauwen als ik verder wou lopen. Zo vervelend!
En dan vinden sommige mensen mij een enge Duitse Herder. Nou, ik vind dat maar eng, hoor.

Poot, Basco

In mei was de musical waar mijn baasje in mee speelde. En ik deed ook mee. Het was leuk, maar wel druk hoor. Al die mensen. Ik wist dat ik populair was, maar ik had nóóit gedacht dat er 1200 mensen zouden komen, om mij te zien. En het er dus ook nog voor over hadden om ruim 2 uur een musical te kijken, terwijl ik maar een rolletje van 15 seconden had. Ik ben echt populair, dat zie je maar weer. En na tijd konden ze reacties achter laten. Nou…deze was bijvoorbeeld geschreven:

Reactie op mijn optreden

Kortom, ik heb het weer eens heel goed gedaan.

Later heb ik ook weer wat pakwerk een keer mogen doen. Dat was wel leuk. Ik zat héél hard te piepen toen ik de mouw weer zag. Mijn baas zei eerst wel eens dat ik hard piepte, maar dat heeft ze daarna nooit meer gezegd. Ik denk omdat ze door heeft dat als ik hard piep, ik écht héééééél hard piep. Voor mijn baas was dat de eerste keer dat ze dat deed met mij en zij had er ook lol in. Zou ze misschien dan toch……..?

De mensen bij wie ze pakwerk heeft gedaan, hebben ook herders. En weet je wat zo leuk is, eentje heet ook Basco. Maar we wisten precies welke Basco ze bedoelden hoor, als ze wat van ons wilden. Die mensen hadden ook nog een andere herder, een heel lief teefje, Destiny. We hebben heel veel gespeeld. Dat was zó gezellig! En er was er nog 1. Tibor, maar die was wel een beetje chagrijnig hoor. Mijn baas zegt dat dat komt omdat Tibor al oud is en niet meer zo wild wil spelen. Nou, al word ik 40, dan nog ga ik zo spelen hoor. Dat is toch het leukste wat er bestaat!!!!!!!!! Rare Tibor. Mijn baas was wel helemaal gek met hem, ze vond hem een echte knuffelhond. Pfoe, ik kan én knuffelen én druk spelen.

Basco en ik aan het spelenDestiny en ik na veel spelen even uitrusten (maar 2 minuutjes hoor, daarna zijn we gewoon weer verder gegaan)

En als laatste nieuwtje, kan ik nog melden dat ik een cadeautje van mijn baas heb gekregen. Nu hopen dat als ik hem goed verzorg, ik hem echt mag houden. Het is een kat en hij heet Sjors. Lief is hij! We spelen samen en als hij niet naast me wil blijven liggen, dan haal ik hem gewoon weer op. ‘s Avonds mag ik vaak samen met hem van mijn baas op de bank liggen. Wat wel een beetje jammer is, is dat mijn baas dan ook nog op de bank wil zitten. Ze kan toch dan ook gewoon op mijn mat? Dat is veel handiger, dan hebben wij gewoon alle ruimte. Maar oké, dat wil ze niet en als wij dat wel willen mogen we nooit meer op de bank, zegt ze. Eigenlijk hebben Sjors en ik nu het gedoogbeleid. We gedogen haar op de bank. We zullen er niks van zeggen, maar we vinden het eigenlijk niet zo leuk. Misschien kan de toekomstige dierenpolitie daar een wet voor regelen.

Dit is Sjors:

Mijn vriendje Sjors

Nou, ik heb nu wel weer heel wat verteld. Ik zal snel weer eens wat van me laten horen.

Poot van Basco

Ik heb echt leuk nieuws! Ik heb een nieuwe vriendin! Ook een herder, oké…ze is niet Duits, maar Mechels ofzoiets. Gelukkig zijn we beide talenwonders en kan ik Mechels verstaan en zij Duits. Das zo fijn! Eindelijk eens een hond die mij helemaal begrijpt en niet zo wil spelen als ik. Ze heet Kusha en is 6 jaar. Maar zoals een echte herder betaamd, laat ze niet merken dat ze wat ouder is. Ze is nog net zo speels als ik. Weet je wat wat minder leuk is bij Kusha??? Ze hebben ook nog een kat. Ik weet best wel dat ik daar niet achteraan mag gaan, maar het is soms heel verleidelijk. Dat is natuurlijk voor mij leuk, maar die kat die slaat van zich af. Zo hard dat ik helemaal bloedde op mijn neus. Mijn baasje ging me niet eens troosten; ze zei: “Eigen schuld, dikke bult.” Flauw hè?

Afgelopen zaterdag hebben we een nieuwe héle lange wandeling gemaakt. Dat was cool! Zondag gingen we ook nog naar het grote bos. Daar was een heel vervelend onopgevoed klein hondje wat de hele tijd aan het etteren was. Ik negeerde hem en vertrouwde er op dat mijn baasje hem wel weg zou sturen. Dat deed ze dus ook. Maar het hondje kwam steeds terug en de baasjes lachten er alleen maar om. Zo vervelend! Máár…ik heb me super-gedragen, zei mijn baasje. Knap hè? Ook gisterochtend heb ik gewoon met honden (ook kleintjes) gespeeld. Was leuk en niet eens eng. Misschien zijn kleine hondjes niet allemaal kwaad, dat heb ik dan mooi geleerd na mijn verwondingen van zo’n kleintje.

Vanmorgen gingen we ook weer wandelen. Toen heb ik het hele bos rondgesjeest met een kruising Boxer/Rottweiler van ongeveer een maand of 10. Leuk beest! Hij heet Joey. Mijn baasje moest wel lachen, want meestal word ik een halt toegeroepen door een andere hond; deze keer moest ik Joey stoppen. Ik vind spelen best leuk, maar er zijn grenzen. Ik kon niet eens even rustig om me heen kijken, want dan zat Joey weer boven op me. Het was leuk!

Poot, Basco